Mijn verhaal.
Ik kreeg de naam Wendy.
Maar de vrouw die ik vandaag ben, werd gevormd door het leven.
Het heeft me 49 jaar gekost om haar te ontmoeten.
Door liefde.
Door verlies.
Door een scheiding.
Door het verkopen van mijn zaak.
Door financiële zorgen.
Door momenten waar ik letterlijk op mijn knieën ben gegaan.
Door het donker.
En toch ben ik dankbaar voor elk hoofdstuk.
Niet omdat het gemakkelijk was, maar omdat het me bracht naar de vrouw die ik vandaag ben.
De vrouw die haar plaats opnieuw inneemt.
De vrouw die kiest om haar eigen weg te volgen.
Een vrouw die ondanks de hardheid van de wereld, met een open hart wil blijven leven.
Elke dag ontmoet ik mensen die hun pijn, frustratie of onmacht meedragen.
Vroeger naam ik dit vaak mee naar huis.
Vandaag stel ik mezelf nog maar 1 vraag:
Welk gevoel geef je mij?
Kan ik bij jou mezelf zijn?
Mag ik bij jou lachen?
Mag ik bij jou huilen?
Mag ik stil zijn?
Mag ik mijn hart openen zonder bang te zijn dat het veroordeeld wordt?
Als het antwoord nee is, neem ik liefdevol afscheid.
Niet uit boosheid.
Maar omdat mijn energie, mijn rust en mijn hart kostbaar zijn geworden.
Mijn verleden heeft mij gevormd, maar het definieert mij niet.
Het enige wat ik meeneem, is de kracht die ik onderweg heb opgebouwd.
Ook de liefde heeft me veel geleerd.
Vandaag verlang ik niet langer naar iemand die mijn leegte opvult.
Ik verlang naar een man met en open hart.
Iemand waar ik mezelf mag zijn.
Die mijn hand vasthoud wanneer het leven even moeilijk wordt.
Niet omdat hij mij moet redden.
Maar omdat we mekaar mogen dragen wanneer dat nodig blijkt.
En wanneer dit even niet kan, weet ik vandaag ook ik mezelf kan dragen.
Misschien is dit wel de grootste verandering...
Ik heb geleerd te dansen met het leven.
Niet meer vechten tegen wat op mijn pad komt.
Maar nieuwsgierig te kijken.
Wat wil dit mij leren?
Wie wordt ik in deze ontmoeting?
Brengt deze persoon me dichter of verder van mezelf vandaan?
Dit is de vraag die mijn leven bepaald.
DANCE WITH THE UNIVERSE
niet omdat het altijd mooi zal zijn.
Maar omdat ik vertrouw dat elke ontmoeting,
elke uitdagingen elk afscheid me dichter brengt naar wie ik werkelijk ben.
Want niet iedereen die op mijn pad komt,
is bedoelt te blijven.
Toch heeft elke ontmoeting een stukje bijgedragen aan de vrouw die ik vandaag ben.
EN PRECIES DAAROM WERD HET HUIS VAN VERTROUWEN GEBOREN.