VAN OVERLEVEN NAAR LEVEN
Er is een moment gekomen waarop ik besefte dat ik heel lang vanuit overleven heb geleefd.
Twintig jaar lang was er vooral veel te dragen.
Een huwelijk dat eindigde. Kinderen die grootgebracht moesten worden.
Werken. Zorgen. Een zaak opbouwen. Opnieuw beginnen. Doorgaan.
En ergens onderweg ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt.
Niet omdat ik niet sterk was.
Misschien juist omdat ik zo lang sterk heb geprobeerd te zijn.
Ik heb dingen meegemaakt die ik als falen ben gaan zien.
Mijn huwelijk liep anders dan ik had gehoopt.
Mijn zaak eindigde niet zoals ik had gedroomd.
En soms wist ik diep vanbinnen dat iets niet helemaal goed voelde, maar ging ik toch door.
Daar zit voor mij misschien wel de grootste pijn.
Dat ik achteraf voelde: ik had mezelf eigenlijk eerder mogen vertrouwen.
Lange tijd heb ik daar, zonder het echt te beseffen, een soort straf van gemaakt.
Alsof ik mezelf iets moest ontzeggen omdat ik het niet goed genoeg had gedaan.
Maar ik begin nu iets anders te begrijpen.
Ik hoef mezelf niet langer te straffen voor mijn verleden.
Ik mag het verleden meenemen als ervaring.
Ik mag erkennen wat pijn heeft gedaan.
Ik mag verdriet voelen om wat anders had kunnen zijn.
En ik mag het daarna ook loslaten.
Want ik voel dat ik aan het bewegen ben.
Van overleven naar leven.
Niet meer voortdurend bezig zijn met wat moet, wat fout kan gaan of wat ik eerst nog moet bewijzen.
Maar opnieuw voelen.
Genieten.
Ontvangen.
Vertrouwen.
Liefhebben.
En mezelf toestaan om ook gewoon vrouw te zijn.
Misschien is dat wel de mooiste ontdekking van de laatste tijd: dat kracht niet altijd hard hoeft te zijn.
Er bestaat ook een zachte kracht.
De kracht om te luisteren naar je lichaam.
Naar je intuïtie.
Naar wat je voelt.
De kracht om te zeggen: dit klopt niet meer voor mij.
En ook: dit voelt wél als mij.
Mijn handen zijn al heel mijn leven mijn werk.
Maar vandaag begrijp ik steeds meer dat ze zoveel meer zijn.
Met mijn handen werk ik met haar.
Ik raak aan.
Ik verzorg.
Ik creëer.
En soms ontstaat er in zo’n eenvoudig moment iets wat veel groter is dan het haar alleen.
Een beetje rust.
Een beetje vertrouwen.
Een moment van verbinding.
House of Trust is vanuit die beweging ontstaan.
Vanuit mijn eigen zoektocht.
Vanuit alles wat ik onderweg heb geleerd.
Vanuit mijn liefde voor haar, aanraking, rituelen en de mens achter het haar.
Ik heb niet alle antwoorden.
Ik ben zelf nog onderweg.
Maar misschien is dat net wat ik wil meegeven:Je hoeft niet eerst alles opgelost te hebben om opnieuw te mogen leven.
Je mag vandaag beginnen.
Van overleven naar leven.
Van moeten naar mogen.
Van jezelf verliezen naar jezelf opnieuw ontmoeten.
Wendy